Progressie

De stad is veranderd, ik ben veranderd, de jeugd is veranderd. 

Tieners in universitaire opleidingen praten over multilevel modellen, het vocht achter hun oren druipt op de slecht zittende doch sierlijke bloesjes.

Terwijl ik goed keek is de stad en haar cultuur veranderd zonder dat ik het door had. Het was opeens zo. En ik fietste op een robuust stalen ros beladen met kinderen en twintig kilo aan overtollige ouderdom. 

Huidige leeftijd plus het aantal jaar geleden dat ik met natte oren de vrijheid in stapte maakt mij bijna zestig. Waar is de tijd gebleven? 

Nu weet ik meer niet dan toen, toen ik nog niet wist wat er niet te weten valt. Ik las nu Fuentes en ging ook gek schrijven. Wat een vondst. Alles op z’n kop maar toch hetzelfde. 

Ondertussen ben ik steeds ouder. Maar jong genoeg om nog te leren. Alles is circulair en alles is tijdloos en nutteloos. En daarmee bijna vrij.

Vrij genoeg.